Congres: op het scherpst van de snede

Het voorkomen van zenuwletsel begint met een goede risico-inschatting. Maar hoe betrouwbaar kunnen we het risico vooraf voorspellen? Deze lezing bespreekt de nieuwste inzichten in beeldvorming en het inschatten van het risico op letsel van de nervus alveolaris inferior. Heeft een CBCT bij een hoog-risico verstandskies werkelijk meerwaarde ten opzichte van het OPT? Kan een coronectomie ook worden geïndiceerd zonder CBCT? En als je besluit te opereren: hoe doe je dat zo veilig mogelijk?

Na deze sessie kun je hoog-risico verstandskiezen herkennen, de meerwaarde van aanvullende beeldvorming beoordelen en heb je inzicht in de operatieve techniek om het risico op zenuwletsel zoveel mogelijk te beperken.

Iatrogene zenuwschade is een gevreesde en vaak onderschatte complicatie in de MKA en tandheelkundige praktijk. Het verwijderen van verstandskiezen, implantaten, lokale anesthesie, endodontische behandelingen,... kunnen de nervus alveolaris inferior of lingualis beschadigen, soms blijvend. Tot 70% van de getroffen patiënten ontwikkelt neuropathische pijn, met grote impact op levenskwaliteit.

Rond dit thema leven hardnekkige fabels: "het herstelt vanzelf", "afwachten kan geen kwaad", "er is toch niets aan te doen". Deze lezing toetst ze aan de actuele evidentie, met focus op de praktijk: herkennen van zenuwletsel met eenvoudige neurosensorische testen, MR neurografie als diagnostisch hulpmiddel, de alarmsignalen die dringende verwijzing vereisen, juridische aspecten en hedendaagse oplossingen.

Na deze sessie kan je feit van fabel onderscheiden, letsels vroeg herkennen, correct doorverwijzen en de patiënt juist informeren.

Een tand in het front verliezen en dezelfde dag met een implantaat en een tijdelijke kroon naar huis: voor de patiënt is het de ideale behandeling. Maar het front vergeeft weinig. Wanneer kun je direct na extractie implanteren en wanneer wacht je liever? Wat doe je met de ruimte tussen implantaat en botwand en hoe behoud je de gingiva? En wat vraagt de behandeling uiteindelijk van de patiënt, in zittingen en in tijd?

Deze lezing loopt aan de hand van casuïstiek de immediate behandeling stap voor stap door: van patiëntselectie en digitale planning tot de extractie, de implantatie, de tijdelijke kroon en de definitieve kroon.

Na deze sessie weet je welke patiënten geschikt zijn voor immediaat implanteren, ken je de chirurgische stappen die het esthetische resultaat bepalen en kun je de patiënt een realistisch beeld geven van het behandeltraject.

Het verlies van een frontelement op jonge leeftijd vormt een bijzondere uitdaging. Zeker bij kinderen in de groei zijn de behandelopties beperkt en speelt de verdere verticale ontwikkeling van het alveolaire bot een belangrijke rol. Autotransplantatie kan in deze situaties een waardevolle, biologische en duurzame behandeloptie zijn.

Maar wanneer is autotransplantatie de juiste keuze? Welke factoren bepalen het succes en hoe belangrijk is de samenwerking tussen de verschillende disciplines? In deze lezing bespreken we de indicatiestelling, de planning en het belang van het juiste behandelteam. Aan de hand van klinische casuïstiek komen de chirurgische uitvoering, de nazorg en de langetermijnopvolging aan bod, met bijzondere aandacht voor de groeiende patiënt.

Na deze sessie kun je beoordelen wanneer autotransplantatie in de frontregio een geschikte behandeloptie is, heb je inzicht in de belangrijkste stappen van planning tot uitvoering en weet je welke factoren bepalend zijn voor een succesvol resultaat op lange termijn.

Een M3 superior die geen klachten geeft: waarom zou je hem verwijderen? Misschien komt hij later nog uitstekend van pas voor een autotransplantatie. Maar hoe veilig is afwachten eigenlijk? Wegen de toekomstige mogelijkheden op tegen het risico op latere problemen? Snijden of sparen?

Een ontbrekend frontelement: vervangen door een implantaat of kiezen voor autotransplantatie? Het implantaat is voorspelbaar en vertrouwd, maar een getransplanteerd eigen gebitselement kan meegroeien en behoudt bot en weke delen. Welke oplossing biedt op de lange termijn het beste perspectief – en voor welke patiënt? Twee behandelstrategieën nemen het tegen elkaar op.

Als een kind geboren is haast iedereen zich om te verklaren dat de baby precies de moeder/vader/opa/oma is qua gezicht/neus/ogen/oren/….. Dit laat zien dat erfelijke eigenschappen een sterke rol spelen in hoe iemand zich ontwikkelt. Dit geldt zeker ook voor de opbouw van het gelaat en het gebit. Met orthodontische regulatie kunnen we het genotype niet veranderen maar door op het juiste moment groeimodificatie toe te passen kan een ongunstig fenotype vaak wel worden aangepast. De (on-)mogelijkheden van orthodontie worden besproken om ervoor te zorgen dat een ongunstig fenotype op tijd wordt bijgestuurd zodat dit niet op latere leeftijd tot grotere problemen gaat leiden waardoor een “snijden waar moet” traject onontkoombaar wordt.

Reconstructieve keuzes bij traumatische occlusie.

Weefselverlies van gebitselementen komt veelvuldig voor, zonder dat dit noodzakelijkerwijs gepaard gaat met klachten. Daardoor blijft het vaak onopgemerkt, terwijl de oorzaak en de mogelijke gevolgen niet altijd duidelijk zijn.

Waardoor ontstaat dit weefselverlies en welke rol speelt traumatische occlusie hierbij? Wanneer is het zinvol om verloren gegaan tandweefsel te herstellen, en wanneer is terughoudendheid verstandiger? En als herstel geïndiceerd is, wat is dan het juiste moment en welke restauratieve mogelijkheden zijn er?

Welk restauratiemateriaal verdient in welke situatie de voorkeur? En welke factoren bepalen de duurzaamheid van het herstel, en hoe kunnen we deze zo gunstig mogelijk beïnvloeden?

Aan de hand van klinische casussen bespreekt deze voordracht de diagnostische afwegingen en reconstructieve keuzes die bijdragen aan een voorspelbaar en duurzaam herstel van verloren gegaan tandweefsel

Als met een goede positionering van de elementen in de tandboog en vormherstel van de occlusale vlakken geen stabiele occlusie bereikt kan worden vanwege een dysgnathie, kunnen met een osteotomie de omstandigheden verbeterd worden. Een osteotomie is dan een onderdeel in het integraal behandelplan voor een optimaal functioneel resultaat.

De patienten zijn ouder, hebben specifieke wensen en verwachtingen, maar ook een ander risicoprofiel dan de gemiddelde orthognatische patient. Met een goede uitleg over het doel van de ingreep en bespreken van de voor- en nadelen en de mogelijke complicaties kan samen met de patient een goede afweging worden gemaakt. Om tot een goed resultaat te komen is in de planning een nauwe samenwerking tussen de restauratief tandarts, de orthodontist en de mka-chirurg vereist.

Na deze sessie krijg je meer inzicht in bij welke dysgnathie een osteotomie van toegevoegde waarde kan zijn om tot een mooi en stabieler resultaat te komen. Daarnaast krijg je inzicht in de operatieve technieken om het risico van de n alveolaris inferior te verminderden. De peri-operatieve zorg vraagt om meer maatwerk.

Wat is eigenlijk de ideale overjet? De orthodontist streeft naar een strakke en stabiele occlusie, mede om de kans op relapse te verkleinen. De reconstructief tandarts wil juist voldoende ruimte voor een optimale opbouw van het front en freedom in centric. Hoe strak moet een ideale beet eigenlijk zijn? Twee disciplines verdedigen hun visie – wie overtuigt de jury?

De basis mondzorg wordt in de algemene tandartspraktijk geleverd. De tandheelkunde kent verschillende differentiaties. Er zijn evenwel problemen die specifieke kennis of kunde vereisen. De tandarts bepaalt of verwezen wordt naar een orthodontist, of een mka-chirurg werkzaam in een ZBC, een (opleidings-) ziekenhuis of UMC.

De MKA-chirurgie heeft de afgelopen decennia grote ontwikkelingen doorgemaakt. Door nieuwe medicamenten, materialen en digitalisering zijn veel innovaties mogelijk geworden. Enkele voorbeelden zijn de ontwikkeling van de immunotherapie in de oncologie, de 3-D planning van een osteotomie, navigatie in de traumatologie en de AI in de diagnostiek.

Met dankbaarheid zal worden teruggekeken naar de innovatieve ontwikkelingen in werk en MKA- opleiding zoals die in het Rijnstate Ziekenhuis in Arnhem is vorm gegeven. Waar staan we nu met een knipoog naar het verleden en een doorkijk naar de toekomst. De rode draad is ‘samenwerken’. Dat maakt het werk leuker en resulteert ook in een betere uitkomst van zorg voor onze patiënten.